quinta-feira, 21 de abril de 2011

Aos 85 Anos.../ Je la 85a Jaraĝo...

Aos 85 anos..

verkis Dokito.

Mesmo que bata a porta e feche o trinco,

Depois de batalhar por muitos anos,

E eu vá plantar batatas noutros planos,

Lutando como sempre, pois não brinco.

Vejo chegar, enfim, oitenta e cinco,

Para vencer na terra os desenganos,

E mesmo cometendo alguns enganos

Terei que combater com muito afinco.

Bendito seja o que semeia flores,

Iluminando o Céu de um novo Dia,

E que possa encantar os seus amores,

Que saiba conquistar com o seu sorriso,

Num gesto de bondade e simpatia,

As veredas de Luz do Paraíso!...

Jê la 85ª Jaraĝo...

Fermiĝu tuj la pord´ekbatu sin,

Post forta laborado plej multjara

Lagrundon por semado mi preparas,

Dum kiu mi NE ludas pri l’ Destin’....

Atingi mi sukcesas okdek kvin,

Post venko de kruela sort’ amara

Kaj eĉ se mi praktikis íon eraran,

En aliaj planedoj de l’ Senfin’...

Benata estu kiu semas florojn.

Elradiante novan ĉieltagon,

Kaj luktas por ĉesigo de l’ Doloroj...

Li scias per la ĝoja rida brizo,

Jê gesto simpatia de bonago,

La padojn al la lum’ de l’ Paradizo!...

Muritiba, la 14an de Februaro, 2011-02-14

Dokito

domingo, 9 de janeiro de 2011

Pensando no Futuro

Pensando no futuro, eu arremesso
Uma pedra no horizonte do Planeta
E fico na ilusão de ser Poeta

Convicto de que a vida não tem preço

Sofrer bastante – é claro que mereço!...

Passado no Presente se projeta

E vai trazendo à nossa alma inquieta

Situações adversas, com endereço.

E o Tempo vai passando sem pedir

Licença para ir ou para vir...

E fecha o nosso ciclo triste e obscuro,

É o Senhor absoluto das idades

E deixa a Sua marca-: Eternidade!...

Passado no Presente, e no Futuro!...

Muritiba, 28/4/2010 Dokito

sábado, 19 de setembro de 2009

Aspiroj/Aspirações

Quero cantar agora uma canção,
capaz de estremecer o mundo inteiro...
que possa comover a multidão
e o coração do povo brasileiro!...
e se Vocês ouvirem a minha voz,
bradando, bem distante, no horizonte,
e se Vocês me virem aqui, a sós,
nos picos altaneiros deste monte,
bradem comigo aos céus!...Peçam clemência
ao Soberano e Poderoso Deus,
que Ele aguce do homem a inteligencia,
a fim de desvendar Mistérios Seus,
para que traga ao mundo compungido,
face horrores da guerra contumaz,
a certeza de ter evoluído,
buscando entendimento, amor e paz!...

Ao invés de morticinios e violencia,
assaltos e sequestros e torturas,
Oh! que haja da bodade - a pura essencia,
momentos de alegrias e venturas!...
Que o Homem, respeitando a Natureza,
replante as florestas devastadas,
restaurando as nascentes e a beleza
dos campos e o cantar da passarada!/
Em cada ação - um gesto de bondade,
Em cada lábio - o brilho de um sorriso,
Em cada verbo - o acento da verdade,
E, em cada coração - um Paraíso!...
Poema escrito em 2000
por Dokito/Muritiba

segunda-feira, 14 de setembro de 2009

Cidadão do Universo/Civitano de l´Universo

Verkis Dokito
Muritiba,15/04/1999

Quis aprender um idioma,
que se usasse em qualquer canto,
-em Paris, Pequim ou Roma-
aprendi logo o Esperanto!...
Embora tenha nascido
no Alto Sertão da Bahia,
"onde, à noite, havia grilos,
e a passarada de dia..."
Terra de ares amenos
e soberbos coqueirais,
onde o progresso era menos,
mas a bondade era mais.
Foi ali que eu nasci,
naquela terra querida,
onde o Esperanto aprendi,
no inicio da minha vida...

Faço um apelo profundo
a Você, em prosa e verso:
"Seja um Cidadão do Mundo
e cidadão do Universo!..."
Ame essa lingua, idolatre-a,
sentirá felicidade -
O português é da Pátria,
o Esperanto - da Humanidade!...

Transcrito de "Vidpunkto"
Muritiba,14/09/2009
Autor : Dokito

domingo, 13 de setembro de 2009

Cidadão do Universo/Civitano de l´Universo

Verkis Dokito
Muritiba, la 15an de Aprilo, 1999
Publikigita de Vidpunkto.

Mi volis lerni idiomon
kaj por verso kaj por kanto,
kaj uzata ek de Romo
ĝis Pekino -Esperanto!...
Mi naskiĝis - jen la flago,
Internlande de Brazilo...
kie birdoj kantas tage,
kaj dumnokte ĉirpas grilo.
Lando de kokosarbaroj,
mildaj aeroj, jen ĝi,
kie progres´estis raro,
sed boneco oftis pli!...
Naskiĝinte tiulande,
estis por mi ĝojmotivo:
mi parolis Esperante,
komence de mia vivo!...

Mi vin alvokas kun flamo,
kiun mi anoncas en verso:
"Estu vi mondcivitano,
civitan´de l´Universo!..."
Facile lernu ĝin tuj,
ame venku lingvobaron!
-Portugalan por la Patruj´,
Esperanton por la Homaro!...
Muritiba, 13an/Septembro/2009

sexta-feira, 29 de maio de 2009

Anjos Guardiães/Gardantaj Anĝeloj


A vida dura, mas o mundo passa,
de grande rapidez é o seu rito...
Se a onda de perigos ameaça,
sentimo-nos protegidos do Infinito.
Sentimos a presença do Espirito,
que nos guarda e protege em sua graça...
Eles vêm a este mundo de granito,
porque, sem eles qualquer um fracassa.
São Anjos Guardiães em nossa ronda,
que nos protegem sempre contra a onda,
terrores que, no mundo a vida encerra.
Queremos que o tempo passe, sem cessar,
mas que possamos juntos, navegar,
viver, por muitos anos, sobre a Terra!...

Gardantaj Anĝeloj/Anjos Guardiães


La vivo daŭras kaj la mondo pasas
kun granda rapidec´en sia rito...
Se la danĝeroj en la viv´minacas,
ni sentas ke nin gardas l´ Infinito.
Ni sentas ke ĉeestas la Spirito,
Gardanta nin neniam nin forlasas,
Li venas al la mondo de granito,
ĉar mi sen li, tutcerte, tuj frakasas...
Anĝeloj nin gardantaj en ĉi mondo,
protektadu nin kontraŭ ŝtorma ondo,
La ondo teruriga de l´ infero...
Ni volas ke la tempo pasu bone,
kaj ke ni povu ŝtone postŝtone,
vivadi multajn jarojn sur la Tero!...

quinta-feira, 9 de abril de 2009

Memorante Mian Nepon Ally/Lembrando meu Neto AllY

Lembrando meu Neto Ally...

Ally, Você partiu para o mundo da Verdade,
deixando-nos aqui, sozinho,
a meditar!...
Fico então pensando, qual seria,
a sua verdadeira missão...
Será que Você veio para mostrar
a seus pais,
a seus avós,
e a toda a gente que Você encantava
com o seu sorriso maravilhoso,
que a vida - um presente de Deus,
vale a pena ser vivida,
mesmo que seja por apenas 2 ou 3 anos!?!...
Mesmo que seja sem poder balbuciar
algumas palavras,
andar alguns passos,
mas mantendo um sorriso lindo,
com que Você agraciava
a todos que se aproximassem de Você?!...
Ally,
não tenho a pretensão de desvendar
os mistérios da Vida,
os porquês da existencia humana,
e a razão de ser de todo sofrimento,
por que passamos na Terra...
Mas crendo em Deus,
como eu creio,
estou certo de que Ele,
- expressão máxima de Bondade e Misericordia,
não permitiria que tudo isto acontecesse,
no seio da humanidade,
no recesso dos lares,
sem ser por um motivo justo e grandioso,
nobre e perfeito,
que um dia chegará
ao nosso total conhecimento!...
Ally,
você que retratava no seu sorriso
inesquecível e sereno,
toda a resignação do seu Espírito
e coração,
pode ficar contente agora,
que Você já pode correr,
que Você já pode voar,
varando os caminhos do Infinito,
celebrando a glória da vida,
e declarando solenemente
que cumpriu a sua missão!...
Muritiba, 9 de abril de 2009
verkis Dokito

Memorante mian Nepon Ally...

Ally, vi foriris al la vermondo,
lasante nin solaj surtere...
En meditado,
mi restas tiam pensante
pri kiu estus via vera misio...
ĉu vi estus veninta,
por montri al viaj gepatroj,
kaj geavoj, kaj al tuta gento,
kiun vi ensorĉis pervia mirinda rideto,
ke l´ vivo, donaco de Dio,
valoras la penon esti vivita,
eĉ se nur dum 2 aŭ tri jaroj,
eĉ se vi ne povas balbuti kelkajn vortojn,
paŝi almenaŭ unu paŝon,
sed eltenante tiun lindan rideton,
per kiu vi donacis agrable,
al ĉiuj viaj ĉirkaŭstarantoj!...

Ally,
via povra avo ne havas la pretendemon
elvualigi la misterojn de l´ vivo,
la kialojn de l´ homa ekzistado
kaj la pravigon de l´tuta suferado,
kiun ni suferas surtere...
Sed kredante Dion,
kiel mi kredas,
mi estas certa ke Li,
maksimuma esprimo de Boneco,
kaj Mizerikordo,
ne permesus ke ĉio tio okazus,
meze de la homaro,
aŭ meze de la hejmoj,
se iu justa kaŭzo
tute ne estus ekzistinta!...
se iu motivo justa kaj grandioza,
nobla kaj perfekta,
kiu iam alvenos al nia tuta konado.
Ally,
Vi, kiu portretis per via rideto,
neforgesebla kaj serena,
tutan rezignacion de via Spirito
kaj koro,
restu tute kontenta nune,
ke vi jam kapablas kuri,
ke vi jam povas flugi,
trairante la vojojn de l´Senfino,
celebrante la gloron de la Vivo,
kaj deklarante solene,
ke vi plenumis vian mision!...

Muritiba, 9an de aprilo, 2009
Dokito



segunda-feira, 23 de março de 2009

Nia Renkonto/Nosso Encontro

Quando, naquela tarde, te encontrei sozinha,
o teu sorriso encantador e fascinante
levou-me ao sonho de um prazer doce e constante...
Fiquei pensando, então que tu já eras minha.

Nesse momento, muita gente ia e vinha,
num ritmo ardente de existencia delirante...
até que o meu destino, num sublime instante,
fez-me surpreender, trazendo-me a Rainha!...

Pois eras tu, Querida, eras tu, Amor,
me fizeste esquecer aquela imensa dor,
brotando, então no peito, algo que nos convida:

à esperança de ser num dia como este,
testemunha ocular duma visão celeste,
e ao fim de uma agonia em toda a nossa Vida!...
Muritiba, 21/03/2009 - Dokito

Nia Renkonto/Nosso Encontro

Kiam, tiuvespere, jen mi renkontis vin,
allogis min, subite, via dolĉa rideto...
mi revis pri plezuro en brusto de poeto,
plezuro plej konstanta de kunvivad´ sen fin´...

Tiumomente, preterpasadis sen destin´
plurnombraj karavanoj de homoj en malkvieto...
ĝis kiam vi, konsente kun mia varma peto
decidis tuj fariĝi mia dolĉa Reĝino.

Ĉar estis vi, ho kara,vi, Amatino mia,
vi igis min forgesi, per via pov´magia,
la grandegan doloron, de ploro la motivo...

kaj venis al espero, fariĝi kun sukceso,
en tag´ kiel ĉi tiu, de l´ Amo kaj progreso,
la fino de l´angoro por nia tuta vivo!...

Muritiba, 21/3/2009- Dokito

sexta-feira, 13 de março de 2009

Nia Poeto/Nosso Poeta


Kastro Alves - Poeto, la plej granda,
La genia Kantisto de l´Libero,
Kantisto de Brazil´ kaj ĉiulanda,
Kun ŝlosilo de Amo sur la Tero...

Kelkfoje, lia voĉo kun tenero,
Kvazaŭ la amkonfeso ĉe verando,
Ploranta sonorilo de l´ vespero,
Aŭ tondro de l´ tempesto en ekspando.

Kaj lia Kanto sekvas en la ondo,
Kunportanta Mesaĝon la plej fratan
Al la popoloj de la tuta mondo...

Kaj lia voĉ´ resonas en la placoj...
-Mirinda tembro de l´ Poet´amata,
Sen disting´ de koloroj kaj de rasoj!...

Je la 14a de Marto,2009
Tago de la Poeto

Nia Poeto/Nosso Poeta

Nosso Poeta - o grande Castro Alves,
O genial Cantor da Liberdade,
Com seus Cantos de Amor, dá-nos as chaves,
Que abrem as portas da Fraternidade

Às vezes, suas vozes tão suaves,
Numa emoção que o nosso peito invade
São o clangor dos sinos e das naves,
Ou a explosão de ruidosa tempestade.

E o seu canto prossegue sobranceiro,
Levando uma mensagem fraternal,
Capaz de refletir no mundo inteiro...

E sua voz ao reboar nas praças,
Ecoa e repercute por igual
Sem distinção de cores, nem de raças!...

Muritiba, 14 de Março de 2009
Dia do Poeta

quarta-feira, 4 de março de 2009

Scienco kaj Dio/Ciência e Deus.

Ho, ne plu la trembrilaj ardoj de l´ kandelabroj
emociigas nin per mistika korinvado...
Ne plu l´incensador´de l´ antikvaj katedraloj
miksita al brueto de preĝosusurado...

Keneda Kabo nun kaj moderna spacraketo,
rebrilegante katedralon de la Senfin´
la Luno kaj la astroj, la steloj, brulkometoj,
al forta meditado kondukas ĉiujn nin!...

Jen la homaro, en ĉi grava, decida hor´,
levas l´ okulojn al la plej alta bluĉielo,
kun demandaro ĉu en tiuj supraĵoj, for,
ekzistas uloj homsimilaj kiel en Tero...

Jes, ekzistas, asertas poetoj kaj saĝuloj,
feliĉaj pacaj mondoj, sed ankaŭ el minaco...
Neantoj de ĉi vero estas simple blinduloj,
kiuj ne volas akrediti je l´Reĝo de l´Paco.

Ĉar ni scias ke l Universo estas senlima,
ke tiu spaco dimensias for, senmezure,
kial ne kredi ke l´Bona Di´ kaj grandanima,
kreis ankaŭ planedojn,kaj nune kaj future?!...

Ni marŝu, do,esploradante la Universon,
en tiu serĉad´al Ter´aere kaj trans la maron!...
en la konvinko, ja, ke nia Di´kun certeco
Regas prezidas l´ evoluadon de l´homaro!...

ĉi-tiu poeziaĵo estis verkita originale kaj traduke deDokito, je l´lanĉado de l´unua spacraketo el Kabo Keneda - Usono

Scienco kaj Dio/Ciência e Deus.

Não mais o trêmulo fulgor de castiçais,
a iluminar e a comover os corações.
Não mais o olor turibular das catedrais,
envolto ao místico sussurro de orações...

É o Cabo Kennedy e o foguete espacial,
a rebrilhar na catedral do firmamento,
a Lua e os astros, no concerto universal,
a dar a nova diretriz do pensamento...

A Humanidade, neste instante decisivo,
volvendo os olhos para os céus equidistantes,
a pesquisar se lá nos astros fugitivos,
existem seres aos terráqueos semelhantes.

Existem, sim!...afirma o sábio e o Poeta,
mundos felizes e de paz, mundos de dor,
porque negá-lo é a pretensão mais abjeta,
de limitar-se até o poder do Criador!...

Já que sabemos que o Universo é ilimitado,
que a extensão do firmamento é sem medida,
por que não crer haja o Bom Deus também criado
outros planetas em que possa haver a Vida?!...

Marchemos, pois a demandar os altos céus,
nesta pesquisa do saber e da verdade...
na convicção e na certeza de que Deus
é quem preside a evolução da Humanidade!...

Muritiba/1958 - quando os cientistas mandavam o primeiro foguete ao Espaço...

segunda-feira, 16 de fevereiro de 2009

Soneto de Orfeu/Orfea Soneto

São demais os perigos dessa vida
Para quem tem paixão, principalmente...
Quando a lua surge de repente
E se deixa no céu, como esquecida

E se ao luar que atua desvairado
Vem unir-se uma música qualquer
Aí então é preciso ter cuidado
Porque deve andar perto uma mulher.

Uma mulher que é feita de música,
Luar e sentimento, e que a vida
Não quer, de tão perfeita

Uma mulher que é como a própria lua
Tão linda que só espalha sofrimento
Tão cheia de pudor que vive nua!...
Vinicius de Moraes
(1913/1980)

Orfea Soneto/Soneto de Orfeu

Tromultas de ĉi-vivo la danĝeroj,
Precipe por la homoj kun pasio...
Kiam subite luna elradio
Sin montras surĉielan itineron...

Kaj se lunklar´, aganta kun frenezo,
Kuniĝas al muziko sen difino,
Fariĝu tuj zorgema...Kun certeco,
Proksime devas esti iu virino...

Virino nur farita per muziko,
Lunlumo, sentimento kaj tenero,
Perfekta estas ŝia kvalifiko...

Kiel luno virino tiel pruda,
Tiel bela ke kaŭzas nur suferon
Kaj tiel pruda ke ŝi vivas nuda!...
Tradukis Dokito
14/02/2008

Litanio/Ladaínha

Ĉar oni supozis ĝin insulo
estis donita al ĝi la nomo
Insulo de Vera Kruco
Insulo plena de graco
Insulo plena de birdoj
Insul` plena de lumŝpruco.

Insulo verda, kiu posedis
brunajn kaj nudajn virinojn
anhangaojn revantaj pri lunhistorioj
pri paĵeoj en poraceoj batantaj per la piedoj.

Poste, oni ŝanĝis ĝian nomon al Lando de Sankta Kruco,
Lando plena de birdoj
Lando plena de lumŝpruco.
La granda sunflora lando, kiu posedis luktantojn kun tangoj kaj jaguaroj
grizaj sternitaj je l´ ombro de l´ arboj ŝprucmakulitaj de suno

Sed ĉar ekzistis abunde,
certa ligno sangkolora,
braĝkolora kiel la fajro de l´ matena sovaĝo,
kaj kvazaŭ ega braĝo dum nokte nigra pejzaĝo
ĉar la tero estis, tiam, el ruĝaj arboj
el birdobardoj
kaj montris sin kun troa ĝentilo,
oni donis al ĝi la nomon Brazilo.
Brazilo plena de graco
Brazilo plena de birdoj
Brazil´ plena de lumspaco.
Tradukis Dokito
10/02/2009

Ladaínha/Litanio

Por se tratar de uma ilha, deram-lhe o nome
de Ilha de Vera Cruz.
Ilha cheia de graça
Ilha cheia pássaros
Ilha cheia de luz.

Ilha verde onde havia
mulheres morenas e nuas
anhangás a sonhar com historias de luas
e cantos bárbaros de pajés em poracés batendo os pés.

Depois mudaram-lhe o nome
prá terra de Santa Cruz
Terra cheia de graça
Terra cheia de pássaros
Terra cheia de luz...
A grande Terra girassol onde havia guerreiros de tanga e onças
ruivas deitadas à sombra das árvores mosqueadas de sol.

Mas como houvesse em abundância,
certa madeira cor de sangue, cor de brasa
e como o fogo da manhã selvagem
fosse um brasido no carvão noturno da paisagem,
e como a terra fosse de árvores vermelhas
e se houvesse mostrado assaz gentil,
deram-lhe o nome de Brasil.
Brasil cheio de graça
Brasil cheio de pássaros
Brasil cheio de luz
Poema de Cassiano Ricardo
(1895/1974)

domingo, 15 de fevereiro de 2009

Vivo Bona/Vida


Mi diris, iam, firme, senhezite,
Ke mia viv. en mondo, vere bonas...
Kaj ek de tiam mia voĉ´. resonas,
Kaj jen ĝi ripetadas, kvazaö rite.

Sed mia Amatino, birdimite,
Ekflugis al ĉielo, nun fantomas...
Kaj la Destin. kruela min fordonas
Karceren de Doloro, koragite...

Sed ĉar mi faros same finvojaĝon,
Mi volas fronti nokton kun kuraĝo,
Kaj mi revidos ŝin en mond.alia...

Samkiel ama paro da birdetoj,
Ni rekonstruos,certe,nian neston
En malvarma sin´ de l´Astro Dia!...

Vida Boa/Vivo Bona

Eu disse, um dia, com total firmeza,
Que .a vida, para mim, tem sido boa....
Até então, a minha voz ecoa,
Não havendo motivos de tristeza...

Eis que num instante a minha Amada voa
Que o Destino cruel e, com dureza,
A ninguém poupa e deixa a alma presa,
No cárcere da Dor, gemendo à-toa.

Mas como irei, também, nessa viagem,
Quero enfrentar a noite com coragem,
E no Mundo Maior, quero revê-la!...

Como um casal de alegres passarinhos,
Construiremos, então, o nosso ninho,
No seio generoso de uma estrela!...